Στη λεωφόρο

        

 

 Στη λεωφόρο

 

Στη λεωφόρο, μ’ ένα κλεμμένο ασθενοφόρο
εκατομμύρια μοναξιές
κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό
εκατομμύρια μοναξιές
ανάπηρες ψυχές
στέκουν στον ίδιο το γκρεμό
απεγνωσμένες
ακούν τις ίδιες μουσικές
έχουν τις ίδιες εμμονές
κι όταν μεθάνε
θαρρείς πως είναι ερωτευμένες με το τίποτα
δεν τρέχει τίποτα
μονάχα εγώ στη λεωφόρο
μ’ ένα κλεμμένο ασθενοφόρο είμαι που τρέχω
για να προλάβω ένα ατύχημα
ήταν ατύχημα, σας λέω, ήταν ατύχημα
κάποιος περπάταγε στο δρόμο αφηρημένος
κι αυτή τον κάρφωσε στα μάτια μ’ ένα βλέμμα
έτσι, για αστείο, για να γελάσει
κι αυτός περπάταγε στο δρόμο σα χαμένος
δεν είχε μάτια, δεν είχε μάτια
μόνο δυο κόκκινες πληγές πάνω στο πρόσωπο
ήταν αστείος μες στη νύχτα, ήταν γελοίος
και τρέκλιζε όταν περπατούσε
παραμιλούσε και τραγουδούσε
ένα ανόητο τραγούδι για δυο μάτια
και μια καρδιά που του την έκανε κομμάτια
κάποια βραδιά
κάποια που τον συνάντησε στο δρόμο
κι εγώ να τρέχω να προλάβω
στη λεωφόρο, μ’ ένα κλεμμένο ασθενοφόρο
να προλάβω κάποιο άλλο φονικό
που ίσως γίνει σαν αστείο
τόσο αστείο που τα γέλια φέρνουν τρέλα
εκατομμύρια μοναξιές
κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό
δίχως θεό για να πιστέψουν
ζητάνε κάποιο φονικό να ημερέψουν
κι εγώ να τρέχω στη λεωφόρο
με μια σειρήνα που ουρλιάζει
με μια ψυχή που να σφαδάζει από τον πόνο
κι έχω για φώτα
δυο τρύπες κόκκινες πάνω στο πρόσωπο
δυο κόκκινες πληγές πάνω στο πρόσωπο.

 

 

                      

Fuel Injected Dreams

 Μάλλον για μετά τα μεσάνυχτα το υπολογίζω αυτό το ταξίδι.Πίνουμε και καπνίζουμε βεβαίως.Θα σας καλωσορίζω με ήχους ξεχασμένους, με παραμορφωμένες κιθάρες και στριγγλίσματα από φρένα στη λεωφόρο.Όσο πηγαίνει ρεύμα στην καρδιά.Λεπτομέρειες προσεχώς.Μαζί μας θα είναι και ο Γιώργος ο Swing.Μ’ ένα κλεμμένο ασθενοφόρο.

Sex-pir

Οι Sex-pir ,άγνωστοι μέχρι πρότινος στον χώρο του ελληνικού ροκ ,είναι η μπάντα -προπομπός των μετέπειτα Sun of Greece,με αρκετές όμως διαφοροποιήσεις στην σύνθεση και στο ύφος της μπάντας.

Αναλυτικότερα οι Sex-pir ιδρύθηκαν το 1968 από τα αδέρφια Μιχάλη και Στέφανο Ψωμά στην Στουτγκάρδη στην Γερμανία όπου είχαν μεταναστεύσει, αρχικά ο μεγαλύτερος αδερφός Μιχάλης και το 1968 ο δεκαεξάχρονος τότε Στέφανος. Τα αδέρφια Ψωμά κατάγονταν από την Ζαρκαδιά της Χρυσούπολης και πέρασαν πολύ δύσκολα χρόνια λόγω της μεγάλης ένδειας και φτώχειας. Παρόλη την έλλειψη ακόμα και βασικών βιοτικών αγαθών ο Στέφανος καταφέρνει να γραφτεί και σε ένα ωδείο της Χρυσούπολης και να κάνει τα πρώτα του μαθήματα κιθάρας τα οποία και συνέχισε για κάποια χρόνια ,λόγω όμως της τρομερής οικονομικής ανέχειας, ο μεγάλος αδερφός μεταναστεύει πρώτος στην Γερμανία και το 1968 τον ακολουθεί και ο Στέφανος. Στην Γερμανία ο μεν Μιχάλης Ψωμάς (μπάσο ,φωνή) θα καταφέρει να βιοποριστεί παίζοντας σε λαϊκά κέντρα της εποχής, ο δε Στέφανος (κιθάρα) θα πιάσει δουλειά σε ένα εργοστάσιο όπου και θα παραμείνει για πολλά ακόμη χρόνια ενώ όλα τα χρήματα που εξοικονομούσαν πήγαιναν σε ένα στούντιο που μαζεύονταν κάθε απόγευμα και πρόβαραν τα τραγούδια τους με την συμμετοχή του εξαιρετικού Τούρκου-επίσης μετανάστη- Koloklu (ντραμς), φτιάχνοντας έτσι ένα πολύ καλό και ομοιογενές σύνολο. Με την βοήθεια του μεγαλύτερου αδερφού τους Θεόδωρου Ψωμά στο μπουζούκι ηχογραφούν ένα single με δύο λαϊκά τραγούδια, στα οποία η μουσική και οι στίχοι είχαν γραφτεί από κοινού και σύντομα γίνεται ανάρπαστο από την ελληνική κοινότητα. Κάπου εδώ χρονικά πρόβαλε πλέον το μεγάλο δίλλημα ,εάν θα έπρεπε δηλαδή να παραμείνουν στην εμπορικά ασφαλή λύση του λαϊκού ήχου ή να ρισκάρουν φτιάχνοντας την μουσική που τους γοήτευε πάντα, ατόφιο ροκ δηλαδή, παρόλο που ήταν επισφαλές να προσπαθήσουν να πλησιάσουν το ελληνικό τους ακροατήριο που είχε τελείως διαφορετικές προτιμήσεις.Η απόφαση τελικά πάρθηκε και ευτυχώς για εμάς η πλάστιγγα έγειρε υπέρ των ροκ τραγουδιών ,σύντομα λοιπόν τα τραγούδια, μουσική και στίχοι , γράφονταν και ενορχηστρώνονταν από όλο το συγκρότημα και σε διάστημα ενός χρόνου γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν τα πρώτα δυο τραγούδια με τον οικονομικό παράγοντα να έχει πάντα ανασταλτικό ρόλο αφού θυσίαζαν βασικές βιοτικές ανάγκες για την εξοικονόμηση χρημάτων. Στα τέλη του ’68 αποφασίζουν να εκδώσουν μόνοι τους δύο ορχηστρικά τραγούδια σε ένα single για να μετρήσουν τις δυνάμεις τους και έτσι κάτω από την φίρμα του στούντιο ηχογράφησης (Bauer Studio) εκδίδουν τα οργανικά “Arrows flies” και “Volcano”. Το ύφος αυτών των δυο εξαιρετικών τραγουδιών είναι καθαρόαιμο surf ροκ, ένα είδος που προτιμούσαν κυρίως στην δυτική ακτή των Η.Π.Α. αλλά και στην Αυστραλία με κύριο γνώρισμα τον δυνατό ρυθμό στα τραγούδια (συνήθως σε 5/8) ,τις επιθετικές κιθάρες και την απουσία φωνής δίνοντας έτσι βάση στην χορευτική διάσταση των τραγουδιών. Με την έναρξη του 1969 το συγκρότημα ανασκουμπώνεται και αποφασίζουν να γράψουν ένα ολόκληρο άλμπουμ προωθώντας παράλληλα το single με κάθε δυνατή ευκαιρία οπότε αναλαμβάνουν αρκετές χορευτικές βραδιές της ομογένειας και περιοδεύουν στην Κεντρική Ευρώπη, όπου τουλάχιστον υπάρχει ελληνικό στοιχείο (στο μεγαλύτερο μέρος της Γερμανίας, Βέλγιο, Λίχτενσταιν, Ιταλία, Ελβετία, Αυστρία). Με το τέλος της περιοδείας μπαίνουν στο ίδιο στούντιο και αυτή τη φορά ηχογραφούν 12 τραγούδια με στίχο, έχοντας ως απώτερο στόχο την έκδοση ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ αλλά για αρχή εκδίδουν μόνοι τους πάλι ένα ακόμη single στην ετικέτα του Bauer Studio το οποίο περιλαμβάνει τα τραγούδια «Καταιγίδα» και flipside την μπαλάντα «Το θαύμα είσαι εσύ». Η μπαλάντα αν και άρτια σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με το ηχόχρωμα της «Καταιγίδας» όπου το επιθετικό παίξιμο του Στέφανου και το βραχνό ηχόχρωμα στις κιθάρες του δίνουν μια εξωτική αίσθηση καθότι σε προϊδεάζει ότι πρόκειται για ξενόγλωσσο τραγούδι και είναι μεγάλη και ευχάριστη η έκπληξη του να ανακαλύπτεις ένα τόσο όμορφο δέσιμο με την ελληνική γλώσσα.Αξιοπεριέργο: Παρόλη την εξαιρετική δουλειά οι συνήθεις λόγοι στράτευσης διαδοχικά των μελών της μπάντας καθώς και ο αιφνίδιος θάνατος του βιρτουόζου ντράμερ έδωσαν τέλος και σε αυτήν την προσπάθεια με αποτέλεσμα η πομπίνα με τα υπόλοιπα 10 τραγούδια να παραμείνει ανέκδοτη έως τις μέρες μας ενώ τα δυο αδέρφια Ψωμά αποτελούν και τον πυρήνα του μετέπειτα αξιόλογου σχήματος των Sun of Greece, όπου και τελειοποιούν τις μουσικές τους δυνατότητες σε συνδυασμό πάντα με την δυναμική ποίηση του Παναγιώτη Ψαριανού.

Πολύτιμες οι πληροφορίες του Δημήτρη Βασιλειάδη.Θα επανέλθω ανεβάζοντας και τη φωτό από το surf σινγκλακι τους.

Πριν πεθάνω

                                                                            Πριν πεθάνω

                        Φίλα με, χάιδεψέ μου τα μαλλιά

              σαν ηλιαχτίδα μεσα στην παγωνιά του Μάρτη

                  δεν ξέρω να σου πω, αν σ’ αγαπώ, αν σε μισώ

                    μοιάζει με πόλεμο η ζωή μου η φευγάτη.

          Έκαψα μια νύχτα το όνειρό μου να φωτίσει αυτό το δρόμο

           -  που με βγάζει;

               κι είδα σκόρπιες ψυχές και πνεύματα να μου γελούν

                 και να μου λένε «να μη σε νοιάζει…».

        Κι έπειτα βγήκα από το δρόμο στη στροφή με λίγο γκάζι παραπάνω

            γράφουν οι ρόδες γεια, σου λέω γεια χαρά

              μια ιστορία πες μου πριν πεθάνω.

 Αγάπησα κάποια που σου έμοιαζε πολύ

 κι είχε στο στήθος χαραγμένο ένα αστέρι

              του Οδυσσέα τη σειρήνα, τη μικρούλα Κατερίνα

                με μια  μολότοφ κι ένα Καλάσνικοφ στο χέρι.

            Κρύβομαι να μη με δεις που θα ματώνω από τη σφαίρα

                               να   μη με δεις και μ’ αγαπήσεις

                                  δεν είμαι ήρωας, μωρό μου,

                                είμαι η σκόνη κάποιου δρόμου

                               που κάποτε θα την πατήσεις.

Summertime Blues

‘Ολα θα στα πω φτάνει να έχεις υπομονή.Σιγά σιγά, να μη νιώθουμε πως αφήσαμε το χρόνο να χαθεί μέσα από τις ζωές μας.Δεν έχουμε την πολυτέλεια να νοσταλγήσουμε τίποτα πια.Ούτε να ερμηνεύουμε τις παλιές και τις καινούριες διαθήκες όπως μας βολεύει κάθε φορά.Είδες τις έγινε στο Όσλο αλλά μόνο ο Ιησούς συνήθιζε να αγαπάει κάποιους που δεν είχε γνωρίσει ποτέ.Κι όμως, στο όνομά του μοιάζουν να ξεκινούν νέες σταυροφορίες.Άδικο χωρίς σταματημό.Και να μην παίρνεις καμιά απάντηση της προκοπής στα ατέλειωτα γιατί.

Καλοκαίρι για πάντα, με τα πρώτα τσιγάρα τράκα, ξαφνικές μπόρες και ραγισμένες καρδιές.Όλα είναι υπέροχα, σταματημένα σε ένα φωτογραφικό άλμπουμ, έτη φωτός μακριά από το αδίστακτο ψηφιακό παρόν μας.Ένα παγωτό είναι πιο ακριβή απόλαυση κι από μια βόλτα με την πολυτελέστερη θαλαμηγό.Όσα δε φτάνει η αλεπού θα πεις μα ξεχάσαμε τα απλά και μπλέξαμε στα δύσκολα.Αφού σ’αρέσει ακόμα ο πασατέμπος στο παγκάκι, έχω ελπίδες…

Δεν πάει χαμένο τίποτα κι όλα τα θαύματα μαζεύτηκαν για χάρη σου μόνο που θέλει κόλπο να τα βάλεις στη ζωή σου.Θυμήθηκα τον παππού Χεμινγουέι που έλεγε πως ο άνθρωπος καταστρέφεται μα δε γίνεται να νικηθεί.Μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα και πέτα στη φωτιά την καχυποψία σου διαφορετικά μια ζωή θα αρνείσαι να χαμογελάσεις μόνο και μόνο για να δώσεις στο γέλιο σου μεγαλύτερη αξία αλλά από την άλλη οι μικρές χαρές μας κρατάνε ζωντανούς.

Αυτή η θάλασσα δεν τελειώνει ποτέ.Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της κι ας είναι το σώμα μου καρφωμένο στη στεριά.Σε λίγο θα πρέπει να βάλω στο juke box δισκάκια της Amy.Μ’ένα σκέτο «κρίμα» δεν καθαρίζεις, το ξέρω, μα δεν εύχομαι σε κανένα να μάθει τι σημαίνει ιατρείο πόνου.’Ολα τα άλλα, ρεφενέ στο καφενείο με τις σημαδεμένες τράπουλες.

Δεν κλείνουν τα μάτια μου από τα όνειρα πλέον.Οργανωμένο χάος εναντίον συναισθηματικής νοημοσύνης.Άμα τρελαθείς, θα ανάψω κερί σε όλες σου τις παρορμήσεις, το ίδιο να κάνεις κι εσύ.Ευτυχισμένες μέρες και νύχτες στην ιδιαίτερη πατρίδα μας που πάντα θα περιμένει να επιστρέψουμε να μας ψιθυρίσει τα μυστικά της.Αλλά αυτή τη φορά, θα είναι και η πριγκιπέσα μαζί μας.Θα μάθει, όλα θα τα μάθει….

Πρώτη δημοσίευση στα Αργολικά τον Αύγουστο του 2011

Sweet Surrender

Όποιος κι αν σου είπε πως τα δάκρυα κάνουν πιο όμορφα τα μάτια, σου είπε ψέμματα.Κι εγώ σου είπα ψέμματα, άλλα, διαφορετικά.μα δε σε πρόδωσα ποτέ.Εύκολο να τα παρατάς, αυτό δε λες πάντα?Εσύ γιατί τα παρατάς τώρα?Δε μιλάω, ακούω μονάχα.Πικραίνομαι, φτύνω δηλητήριο στο δρόμο για να μην το κουβαλάω στα λόγια μου.Πόσα να αντέξει η θάλασσα, τίποτα πια,μας βαρέθηκε κι αυτή.Μην κρύβεσαι, μ’αρέσεις όπως είσαι, κι ας με φαρμακώνεις.Κι ας μη σου είπα ποτέ πως σ’αγαπώ.Πάρε ανάσα και ζήσε, αλλιώς κάτσε να σου πουν οι άλλοι πως ζουν.

A Cold Night for Alligators

Δε γίναμε ποτέ φίλοι και μάλλον δε θα γίνουμε ποτέ.Δεν πιάσαμε ρίζα για να ανέβουμε στον ουρανό και να τον μοιραστούμε.Τώρα αλλάζεις τα τσιγάρα που κάπνιζες, σε λίγο καιρό θα ξαναβάλεις καφέ με φίλτρο.Κι ύστερα, θ’ αρχίσεις να μπολιάζεις με ξύδια το αίμα σου, για να αλλάξεις τη ζωή σου.Και καλά θα κάνεις.Εγώ θα σου στέλνω τριαντάφυλλα να σε βρίσκουν μόλις ξυπνάς κιας μην τα μυρίσεις ποτέ. Α, ρε παρτάλι…